هشدارهای حسینی شب سوم محرم – دکتر رفیعی
کانال ایتا شیعه کوئست: @shiaquest_net
قال الله تبارک و تعالى: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ (توبه ،119)
ای کسانی که ایمان آورده اید! از خدا پروا کنید و با [صادقان باشید صادقانی که کامل ترینشان پیامبران و اهل بیت رسول بزرگوار اسلام هستند].
مقدمه
خداوند در قرآن به طور پیاپی هشدار می دهد، از قبر و قیامت و معاد و... امام حسین علیه السلام نیز در نامه ها و گفتارهایشان روی محورهایی دست گذاشت و هشدار می داد. می فرمود: مشکل جامعه فلان واقعیت است و به همین علت حادثه ای به نام عاشورا و کشتن پسر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می دهد. اولین هشدار سیدالشهداء علیه السلام بدعت های پدید آمده بود.
دومين هشدار حسینی، کاهش معنویت و دین داری
دومین هشدار که حضرت به صورت صریح در سخنانش بیان فرمود کاهش معنویت ، کاهش دین داری، کاهش توجه به ارزشهای معنوی است.
نیازهای مادی و معنوی
ما انسان ها دو بعد داریم: بعد جسم و بعد روح. هریک از بعدهای جسمی و وحی، نیازهای مخصوصی دارد. نیازهای مادی ما با حیوانات مشترک است؛ نیازهایی مانند: نیاز به غذا، نیاز به آب، نیاز جنسی، نیاز به خواب ، نیاز به محل سکونت و... این نیازها، نیازهای عادی و ضروری است. اگر کسی تمام زندگی اش پرداختن به نیازهای مادی باشد، در واقع با حیوانات یکسان است؛ مانند کمونیست ها که می گویند: خدایی وجود ندارد، آخرتی نیست. خیلی ها امروزه چنین زندگی می کنند. البته برطرف کردن نیازهای زندگی لازم است اما کافی نیست. این بعد حیوانی است.
اما وقتی به خودمان نگاه می کنیم، می بینیم نیروهایی هم در وجودمان جست: عقل، فطرت، حس پرستش گری، حس دوستی، حس محبت؛ اینها احساس ها و نیازهای معنوی و فوق مادی است. این گفته ها دلیل هم نمی خواهد. به آثار باستانی نگاه کنید. هزاران سال پیش در غارها علامت هایی می کشیدند که نشان می دهد انسان ها به هرحال خدایی را می پرستیدند، حتی اگر بت و سنگ و ستاره و خورشید بود. یا مثلاً حس زیباشناختی، حس باهم بودن و ... در آنها وجود داشت.
زندگی حیوانی
اما اگر کسی بگوید زندگی مادی کافی است، این دیگر انسان نیست، بلکه حیوان است و فقط چهره اش چهرهء انسان است.
کسی می تواند بگوید نتانیاهو انسان است؟ آدمی که آن گونه جنایت می کند و آدم می کشد و لذت می برد. حجاج ثقفی انسان بود؟ صدام انسان بود؟ سعودی هایی که امروز مردم یمن را به خاک و خون می کشند و کودک کشی می کنند از انسانیت بو برده اند؟!
چنین کسانی همهء هدفشان این است که حکومت و ریاستشان حفظ شود. هرچند به قیمت کشتن نزدیکان و حتی فرزندان خودشان. تاریخ را ببینید. چقدر پادشاهان فرزندان خود را از بین بردند. مأمون برادرش امین را کشت تا به قدرت برسد. شاه های دیگر را نگاه کنید. چه جنایت هایی که برای رسیدن به ریاست صورت گرفت. پس اگر کسی گفت نیازهای مادی همه چیز است. او فقط صورتش انسان است ولی در حقیقت حیوان است. خداوند به پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:إِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتَىٰ (نمل، 80.)
بی تردید تو نمی توانی [دعوتت را] به مردگان بشنوانی.
قرآن از انسان هایی که همه چیز را مادیات می دانند تعبیر به انسان های مرده می کند.
زندگانی پیروزمندانه
اما اگر قرار باشد به بعد دوم یعنی نیازهای روحی توجه شود، جامعه ای که این نیازها در آن کاهش یابد یا از بین برود و فروکش کند، خطرهای فراوانی در آن جامعه پدید می آید. داستانی را برای مقدمه می آورم:
جنگ صفین در جغرافیای سوریهء فعلی رخ داد. شهدای صفين در منطقه رقّه به خاک سپرده شده اند. قبر عمار یاسرو اویس قرنی که از شهدای صفين هستند در همین منطقه قرار دارد.
وقتی حضرت علی علیه السلام به منطقه رسید دید سپاهیان معاویه که زودتر رسیده بودند آب را محاصره کرده اند. چند هزار نیروی جنگی از کوفه تا آن جا با حضرت آمده بودند، همه خسته و تشنه. اگر به آب دست رسی نمی یافتند ازتشنگی می مردند و دیگر به جنگیدن نیاز نبود. آب از عوامل اصلی حیات بشر است. قرآن می فرماید:وَ جَعَلْنَا مِنَ الْمَاء کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ (انبياء، 30) و هر چیز زنده ای را از آب آفریدیم.
از امام صادق علیه السلام پرسیدند طعم آب چیست؟ فرمود:طَعْمُ اَلْمَاءِ طَعْمُ اَلْحَيَاةِ»( قرب الاسناد، ص 116،) مزه آب، مزهء زندگی است.
وقتی سپاهیان تشنه به صفین رسیدند حضرت علی علیه السلام سخنرانی کوتاهی برایشان کرد. مرحوم شهید مطهری می فرماید: این یک خط سخنرانی کوتاه ، غوغایی در سپاه امیرالمؤمنين علی علیه السلام ایجاد کرد؛ به گونه ای که فوراً به طرف دشمن یورش بردند و آب را آزاد کردند. حضرت در سخنرانی اش چه گفت؟ فرمود: اَلْمَوْتُ فِی حَیَاتِکُمْ مَقْهُورِینَ وَ الْحَیاهُ فِی مَوْتِکُمْ قَاهِرِینَ (نهج البلاغه، ص 88؛)
مرگ در زندگانی شکست خوردهء شماست و زندگانی، در مرگ پیروزمندانه تان.
فرمود: اگر زنده اما ذلیل و بدبخت باشید و معاویه به شما زور بگوید، این مرگ است زندگی نیست؛ اما اگر با عزت و و کرامت بمیرید پیروزید. این جملهء حضرت سپاهیان را تکان داد. البته پیش از آن هم فرموده بود آب نمی نوشید مگر آن که نخست شمشیرهایتان از خون سربازان دشمن بنوشد. (نهج البلاغه، ص 88؛)
امام حسین علیه السلام و مرگ سعادت آمیز
امام حسین علیه السلام نیز در روز عاشورا فرمود: إِنِّی لَا أَرَی الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَةً وَ لَا الْحَیَاةَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلَّا بَرَما» (تحف العقول، ص 245؛)
به راستی من چنین مرگی را جز سعادت و زندگی در کنار ظالمان را جز هلاکت ندانم.
هرزنده بودنی در اسلام ارزش و نمره ندارد. زنده بودن با ننگ وعار، حیات نیست. امام حسین علیه السلام همین را هشدار می داد. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم هم می فرمود: من می ترسم که دین را سبک بشمارید: إِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمُ اِسْتِخْفَافاً بِالدِّینِ» (وسائل الشیعه، ج 17، ص 308.) بر شما از سبک شمردن دین می ترسم.
سبک شمردن دین چیست؟
سبک شمردن دین یعنی آدم ها برای تحصیل فرزندانشان، برای تعمیرخانه شان، برای بیماری هایشان، برای خرابی خودرویشان و کلاً برای همه چیز اهمیت قائل بشوند اما به دینشان اهمیت ندهند. واقعاً اگر یک نماز صبح قضا شود.
به اندازه بیماری فرزند ناراحت کننده است ؟ آن قدری که انسان دغدغهء نیازهای مادی زندگی اش مانند خوراک و پوشاک و مسکن خود را دارد، همین قدر هم دغدغهء روزهء ماه رمضان و خمس دادن را دارد؟ دغدغهء این را دارد که لقمهء حرام وارد زندگی اش نشود؟
امان از وقتی که اهمیت دین داری کمتراز رتبهء دنیاداری باشد. شخص برای سرماخوردگی بچه اش ساعت دوی نصف شب بلند می شود و کودکش را به بیمارستان می برد. حق هم دارد، لازم است. اگر هم پول نداشته باشد انگشتر و ساعتش را می فروشد یا گرو می گذارد و هزینهء ویزیت و دارو را تهیه می کند تا هر طور شده کودکش بهبود یابد. اما واقعاً این دغدغه را برای دین خودش و فرزندش دارد؟ به مسائل اعتقادی هم همین قدر اهمیت می دهد؟ روزبه روز دین داری و حجاب و لقمهء حلال کمتر و کم رنگ تر می شود. از آن طرف، توجيه های بی منطق در حال افزایش است.
امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و آوردن کتاب و سنت جدید
امام صادق علیه السلام فرمود: وقتی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف ظهور می کند دین نوینی می آورد: یَقُومُ الْقَائِمُ بِأَمْرٍ جَدِیدٍ وَ کِتَابٍ جَدِیدٍ و سُنَة جَدِيدَة وَ قَضَاءٍ جَدِیدٍ (الغيبة للنعمانی، ص 255؛)آن قائم، به امری نوین و کتابی تازه و سنت و قضاوتی جدید قیام خواهد کرد.
امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف چهار چیز جدید می آورد: دین، قرآن، سنت و قضاوت. در واقع آن حضرت چیز جدیدی نمی آورد بلکه همانی است که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرموده بود. اصل این چهار مورد عوض نشده، فقط در برداشت های مسلمانان از این چهار مورد انحراف پدید آمده است.
بی توفیق شدن امت
وقتی امام حسین علیه السلام را کشتند منادی در آسمان ندا داد و همه لشکر دشمن آن را شنید: أَيَّتُهَا الْأُمَّةُ الظَّالِمَةُ الْقَاتِلَةُ عِتْرَةَ نَبِيِّهَا لَا وَفَّقَكُمُ اللَّهُ تَعَالَى لصَوْمٍ وَ لاَ فِطْرٍ وَ فِي حَدِيثٍ آخَرَ لاَ وَفَّقَكُمُ اللَّهُ لِفِطْرٍ وَ لاَ أَضْحًي» (من لا يحضره الفقیه، ج 2، ص 89.)
ای امت ستمکار و قاتل عترت پیامبر خویش! خدای تعالی شما را به هیچ روزه و عید فطری موفق مدارد! و در حدیث دیگر آمده است: خدا شما را به هیچ عید فطر و قربانی موفق مدارد!
خداوند نفرین کرد که آنان دیگر عید فطر و قربان را درک نکنند. معنای این نفرین چیست ؟ یعنی دیگر روزهای باقی نگذاشتید. فطر برای مسلمانان است؛ شما مسلمان نیستید. دو عید مهم تمام مسلمانان، عید قربان و عید فطر است که اولی به حج ارتباط دارد و دومی، به روزه؛ حج و روزه ای که دو تا از مبانی اسلام است.
خطر سبک انگاری دینی
امام حسین علیه السلام هشدار داد که دین را سبک نگیرند. قرآن کریم هم مکرر یادآور می شود که مبادا دین بازیچه شود و مردم نگاه سستی به دین داشته باشند. امان از زمانی که نگاه به دین نگاه حاشیه ای و فصلی و فرعی باشد، نه اصلی و مبنایی. یعنی نگاه به نماز، روزه، حج، جهاد، خمس و... نگاه محکمی نباشد. امام حسین علیه السلام فرمود: إِنَّ النّاسَ عَبيدُ الدُّنْيا وَ الدّينُ لَعِقٌ عَلى أَلْسِنَتِهِمْ يَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعائِشُهُمْ فَاِذا مُحِّصُوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّيّانوُنَ» (تحف العقول، ص 245؛)
همانا مردم دنیاپرست اند و دین از سر زبان آن ها فراتر نرود و دین را تا آنجا که زندگی شان را روبه راه سازد بچرخانند و چون در بوتهء آزمایش گرفتار شوند دینداران اندك گردند.
مردم در بعد اول -یعنی جسمی- قوی و نیرومند هستند و دین زبانی دارند. بعضی ها دین را برای دنیا می خواهند. هر مقدار از دین که با دنیایشان منافات نداشته باشد با آن می سازند. ببینید درصدی از مردم که خمس می پردازند با عده ای که نماز می خوانند مساوی اند؟ یا تعدادی که روزه می گیرند با آن هایی که عزاداری می کنند یک سان هستند؟ نه، دین داري بدون هزینه کردن پول و آن دینی که به دنیای مردم لطمه نزند طرفدار بیشتری دارد. اما به محض آنکه آزمایشی مانند جهاد و مرگ فرزند و... پیش بیاید دین داران اندک خواهند بود. این هشدار سیدالشهداء علیه السلام به فصلی شدن دین داری و فرعی شدن اعتقادات و کاهش معنویت است.
حفظ دین و دنیا در گرو چهار گروه
در روایت آمده است: اگر چهار گروه وظیفه خود را درست انجام دهند دین حفظ می شود و هم دنیا. روایت بسیار زیبایی است: وَ قَالَ عليه السلام لِجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيِّ يَا جَابِرُ، قِوَامُ الدِّينِ وَ الدُّنْيَا بِأَرْبَعَةٍ: عَالِمٍ مُسْتَعْمِلٍ عِلْمَهُ، وَ جَاهِلٍ لَا يَسْتَنْكِفُ أَنْ يَتَعَلَّمَ، وَ جَوَادٍ لَا يَبْخَلُ بِمَعْرُوفِهِ، وَ فَقِيرٍ لَا يَبِيعُ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ. فَإِذَا ضَيَّعَ الْعَالِمُ عِلْمَهُ اسْتَنْكَفَ الْجَاهِلُ أَنْ يَتَعَلَّمَ، وَ إِذَا بَخِلَ الْغَنِيُّ بِمَعْرُوفِهِ بَاعَ الْفَقِيرُ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ (نهج البلاغه، ص 541؛)
امیرمؤمنان علی علیه السلام به جابر بن عبدالله انصاری فرمود: ای جابر! دین و دنیا به چهار چیز سامان می یابد: عالمی که علم خود را به کار بیندازد و جاهلی که از آموختن سرباز نزند و بخشنده ای که در بخشش خود بخل نورزد و نیازمندی که آخرت خویش را به دنیای خود نفروشد. پس هرگاه عالم به علم خود عمل نکند جاهل در پی آموختن نرود. و هرگاه توانگر بخل ورزد نیازمند آخرت خویش را به دنیای خود بفروشد.
استواری دین و دنیای مردم به انجام وظیفهء صحیح چهار نفر بستگی دارد:
1.عالم دینی: عالِمٍ مُستَعمِلٍ عِلمَهُ عالمی که علم خود را به کار بیندازد.
عالمی که از علم خود استفاده کند و فریاد بزند. یکی از اسباب و علل وقوع قضیه کربلا، سکوت عالم ها بود.
عبدالله بن عمری که نفوذ دارد و تأثیرگذار است، اگر در مکه فریاد بزند و خودش هم پیشاپیش حرکت کند ده ها نفر پشت سرش راه خواهند افتاد؛ چون از اصحاب پیامبر است، یعنی زمان آن حضرت را درک کرده بود. او سينهء امام حسین علیه السلام را بوسید و گفت: یابن رسول الله ! اینجا جایی است که جذت می بوسید! اما وقتی چنین کسی سکوت کرده، مردم عادی هم سکوت می کنند.
در کوفه، سلیمان بن صرد خزاعی است. فریاد او اثر دارد. سکوت او هم عده ای را کنار می کشد. اصلاً جنگ جمل چگونه به وجود آمد؟ با تأثیرگذاری زبیر؛ همان زبیری که امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: از ما بود. اما چه شد که ناگهان در جبهة مقابل على علیه السلام ایستاد؟ هوا و هوس باعث شد مقابل على علیه السلام بایستد.( پیغمبر و یاران، ج 3، ص 36.) می دانید چقدر آدم به خاطر زبیر از علی علیه السلام جدا شد؟
تأثیرگذاری عالم
مقام معظم رهبری فرمود: سکوت خواص خیلی اثردارد. حتی اگر حرفی نزند، گاهی همان سکوتش اثر می گذارد.
مرحوم آیت الله العظمی بهجت کتابی به نام رحمت واسعه دارد. فرمایشات ایشان درباره امام حسین علیه السلام را در این کتاب گرد آورده اند. کتابی خوب و خواندنی است. آن را مطالعه کنید؛ ساده و روان و پر داستان و پر مطلب است. ایشان در این کتاب نقل می کند: مرحوم آیت الله سید مهدی قزوینی یک جلسه در حله به منبر رفت و چهار هزار نفر را مستبصر کرد؛ یعنی چهارهزار نفر یک شبه شیعه شدند.
من این قضیه را از آیت الله شبیری پرسیدم. ایشان فرمود: ماجرا بالاتر از این است. شیخ عباس قمی در منتهی الآمال می گوید: در حله صدهزار نفر به واسطهء حضور سید مهدی قزوینی شیعه شدند.
یک نفر با یک منبر چهار هزار نفر را آگاهی می دهد و باعث می شود به تشیع روی بیاورند. چنین عالمی باید تأیید و حمایت شود. مرحوم عراقی در کتاب دارالسلام می گوید: شخصی از سیدمهدی قزوینی پرسید شما به خدمت حضرت حجت رسیدید؟ فرمود: این که مشرف شوم و ایشان را بشناسم، نه، این اتفاق نیفتاد؛ اما در سه جا یقین یافتم حضرت تشریف آوردند و من نشناختم. سپس تعریف کرد که در چه مکان هایی مطمئن شد حضرت تشریف آوردند.
البته افرادی مانند سید مهدی قزوینی هرگز اهل دکان بازی نبودند. اینکه در روایات آمده: «اگر کسی ادعای رؤیت کرد تکذیبش کنید»،( الغيبة للطوسی، ص 395؛) منظور چنین افرادی نیست. نگاه روایت به کسانی است که می خواهند اعتباری به دست بیاورند و دکان باز کنند یا از این طریق پولی به جیب بزنند. بی تردید راه شرف یابی به محضر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف باز است، اما نه برای همه.
در کتاب رحمت واسعه هم چنین از آیت الله بهجت نقل شده است که فرمود: من یک منبر شیخ غلام رضا یزدی را دیدم. ایشان از علمای یزد بود که هم اکنون عکس هایشان در این شهر نصب شده و خیابانی هم به نام ایشان است. مرد بسیار زاهد و عابد و متدین و عالمی بود. آیت الله بهجت می گوید: شیخ غلام رضا یزدی مقداری نان جو و ماست بر می داشت و از این روستا به آن روستا می رفت و تبلیغ می کرد، قرائت نماز مردم را اصلاح می کرد و احکام مردم را بازگو می کرد.
عالم کیست؟
امروزه بسیار تأسف آمیز است که با وجود این همه تبلیغات دینی و مذهبی، گاهی مشاهده می شود بعضی ها ابتدائیات نماز را بلد نیستند، بدیهیات دین را نمی دانند. این نکتهء مهمی است که عالم باید علم خود را بیان کند و به دیگران برساند.
وقتی نام «عالم» را می آورم ، فوراً ذهنتان به سمت و سوی روحانی و مرجع و مجتهد می رود؛ نه آقا! شمایی که معلم هستید و در مدرسه کتاب دینی تدریس می کنی ! شمایی که لیسانس الهيات داری و می توانی بچه های فامیل را جمع کنی! شما هم مسئولیت دارید. هیئت ها و انجمن های مذهبی ای که قبلاً وجود داشت امروزه خیلی کمتر شده است.
متأسفانه همهء وقت جوان ها را فضای مجازی گرفته. هر کسی گوشهء خانه نشسته و سرگرم گوشی تلفن همراه است. آثار تخریبی روانی اش به کنار، انگار همه با هم قهرند! جلسات مذهبی خانگی باید برقرار باشد. لازم هم نیست حتما یک روحانی جلسه را اداره کند؛ افرادی هستند که مطالعات دینی دارند و می توانند جلسه قرائت قرآن و آموزش نماز و احکام بگذارند.
فریادهای عاشورایی
همان طور که گفتیم یکی از عواملی که موجب شد واقعهء کربلا پدید بیاید سکوت خواص بود. حتی برخی ها بعد از عاشورا نیز سکوت کردند. اما در نقطهء مقابل، ببینید آن جاهایی که فریاد زده شد چقدر اثر گذاشت.
عبدالله بن عفیف یک تنه در مجلس ابن زیاد برخاست و از امام حسین علیه السلام دفاع کرد.( بحار الانوار، ج 45، ص 119؛) سخنانش تأثیر هم گذاشت.
در مجلس یزید ابوبرزه که از اصحاب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بود بلند شد و فریاد زد. وقتی دید به سر مقدس اباعبدالله علیه السلام جسارت می کنند دفاع کرد و دفاعش اثر گذاشت.( اللهوف، ص 179؛) آن قدر در مجلس یزید سخن گفت و البته امام سجاد علیه السلام خطبه خواند و چند نفر دیگر هم مطالبی گفتند که در نهایت اثر گذاشت و همسر یزید سر مقدس را برده، شست وشو داد و معطر ساخت. سپس آن را در جای مناسبی قرار داد.
یعنی بعد از آن قضایی که در کوفه و شام و مسیر بین این دو شهر برای سر مقدس امام حسین علیه السلام رخ داد، سر را شست وشو دادند و عطر زدند و نگه داری کردند. بلافاصله هم اجازه دادند در همان شهر یا به کربلا برگردانده شود و به خاک بسپارند. این اثر فریاد عالم است. همین طور ببینید نحوه خروج کاروان اسرا از شام، با شیوهء خروجش از کربلا تفاوت دارد. برای اسرا محمل آوردند، وسائل آماده کردند، محافظ گذاشتند و... این هم اثر سخن یک عالم است. پس عالم اولین شخص تأثیرگذار در حفظ دین و دنیاست.
2.جاهل : وَ جَاهِلٍ لَا يَسْتَنْكِفُ أَنْ يَتَعَلَّمَ»؛ و جاهلی که از آموختن سرباز نزند.
دومین عاملی که دین را حفظ می کند افراد جاهل هستند. منظور از این جاهل افراد بی سواد نیست، بلکه منظور کسی است که در دین تخصص ندارد.
به طور مثال: من که در پزشکی و مهندسی یا علم فیزیک و شیمی و مدیریت جاهل هستم، اگر بیمار شدم می توانم خودداری کنم و به پزشک مراجعه نکنم؟ می توانم خودم برای خودم دارو تجویز کنم ؟ یا مثلاً: بدون نقشه مهندسی شده برای خودم خانه بسازم ؟ نه، جاهل در هر رشته ای باید به عالم آن دانش مراجعه کند.
هجوم شبهه ها
عزیزانی که گاهی برایتان شبهه پیدا می شود. متأسفانه امروزه بازار تشکیک در دین، بازار پر رونقی است. هرکس سعی می کند در دعا و روضه و روایت شبهه بیندازد. البته اگرشبهه از روی غرض و مرض نباشد عیب ندارد. بپرسند و جواب بگیرند؛ اما بعضی ها نمی آیند بپرسند و با دو شبهه نماز را کنار می گذارند، دیگر به مجلس اباعبدالله علیه السلام نمی آیند. می گویند: فلانی این طور گفته؛ بیایید جوابش را هم بشنوید.
بلافاصله بعد از قضیه عاشورا موج شبهات برضد آن شروع شد. آغازگرش هم خود یزید بود. وقتی سر مقدس سیدالشهداء علیه السلام را در مقابلش گذاشتند، گفت: این ماجرا جبری بود؛ خدا خواست ما پیروز شویم و شما کشته شوید.
اولین شبهه را یزید انداخت که قصهء کربلا جبر است. در ماجرای کشتار"منا" هم سردمداران بی کفایت سعودی گفتند قضا و قدر الهی بود! آری، خدا به حوادث علم دارد اما هرگز به ستم کاری حکم نمی کند، به کشتن مردم دستور نمی دهد. مسئولان عربستان بی کفایتی خود را به جبر انتساب می دهند؛ جبری که نظر امویان است. معروف است که جبر، دیدگاه اموی است نه دیدگاه علوی و اسلامی.
پس دومین گروهی که می توانند دین و دنیا را حفظ کنند جاهلان هستند. این ها باید به متخصص مراجعه کنند؛ حداقل یک رسالهء عملیه در خانه داشته باشند.
3.بخشنده: وَ جَوَادٍ لاَ یَبْخَلُ بِمَعْرُوفِهِ»؛ و بخشنده ای که در بخشش خود بخل نورزد.
سومین گروهی که دین و دنیا را حفظ می کنند افراد بخشنده ای هستند که بخل نمی ورزند. در بعضی روایات نام ثروت مند آمده است. شمایی که در فلان محله پول دار هستی و می توانی برای اباعبدالله علیه السلام روضه بگیری و کلاس آموزش مذهبی بگذاری، حتما این کار را انجام بده.
چندی قبل به اراک رفته بودم. در آن شهر باغ و مزرعهء بسیار بزرگی دیدم که نمی دانم چند هکتار بود. دام داری هم داشت. حدود 150 تا 200 نفر در آن جا کار می کردند. می گفتند: این جا در سال ده میلیارد تومان درآمد دارد. پرسیدم: أين باغ و مزرعه برای کیست؟
گفتند: زیر نظر اوقاف است. رئیس سازمان، اوقاف اراک می گفت: این جا از آن یکی از افراد خاندان قاجار بود و ایشان سراسر این ملک را برای کارهای فرهنگی نجف اشرف وقف کرد. چنین پول داری ارزش مند است. رئیس اوقاف اراک می گفت: ما از درآمد این زمین در نجف مدرسه ساختیم و حوزه را تقویت کردیم.
الحمدلله به برکت خون شهدا و عنایت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف مدارس و حوزهء نجف رونق گرفته و ساختمان های شیک و مجهزی دارد. یکی از کسانی که باعث این پیشرفت شده، همان وقف کنندهء اراکی است. چه فکر بلندی داشته!
داستانی از علامه جعفری رحمه الله
افراد ثروت مند باید به هیئت ها و مجالسی که در محله ها، دانشگاه ها، دبیرستان ها و.. برپا می شود کمک کنند. یکی از مسئولان نظام اسم ایشان را نمی آورم؛ شاید راضی نباشد-می گفت: زمانی در تهران مشغول ساخته خانه بودم. زمینی در بالاشهر تهران خریداری کرده بودم تا آپارتمان بسازم. تعدادی کارگر آوردم و به آنها گفتم شما به طور ثابت همین جا بمانید تا مجبور نباشم هر روز صبح از سر چهارراه کارگر بیاورم. در این پنج-شش ماهی که ما کار داریم شما کارگر ثابت این جا باشید. خیالتان از بابت کار راحت باشد.
ایشان می گفت: اول محرم کارگرها آمدند و به من گفتند: اجازه می دهید در زمین شما روضه بگیریم ؟ گفتم: ایرادی ندارد. 30- 40 کارگر که بیشترشان هم شهرستانی بودند در همان جا پرچم زدند و دههء اول محرم به عزاداری پرداختند.
خودشان شب ها جمع می شدند و مجلس می گرفتند.
آن بندهء خدا می گفت: شب چهارم یا پنجم بود که با خودم گفتم: بروم در مجلسشان شرکت کنم و ببینم روضهء آن ها به چه صورت است؛ روضهء سادهء بدون شام، بدون حسینیه، در یک زمین خالی. می گفت: رفتم نشستم. دیدم یک صندلی گذاشته اند. گفتم: مگر شما سخنران هم دارید؟
گفتند: آری، آقایی پیدا کردیم که شب ها برایمان سخنرانی می کند. گفتم: ایشان کیست؟ گفتند: او را نمی شناسیم؛ ولی خیلی زیبا صحبت می کند. همین طور که نشسته بودیم ناگهان گفتند: آقا آمد! نگاه کردم دیدم مرحوم علامه محمدتقی جعفری است!! شخصیتی که وقتی از شش ماه جلوتر برای مراسم دانشگاه از ایشان دعوت کردم فرمود: فرصت ندارم بیایم.
خیلی تعجب کردم که علامهء جعفری رحمه الله در جلسه ای به این سادگی منبر می رود! من ایشان را می شناختم. پس از پایان مجلس علامه را سوار خودرو کردم تا ایشان را به خانه شان ببرم. در راه پرسیدم: چطور شما اینجا سخنرانی می کنید؟! گفت: در حال رفتن به دانشگاه بودم که این کارگرها سراغ من آمدند و گفتند که ما چنین جلسه ای داریم، بانی هم ندارد، شرکت کننده هایش هم فقط خودمان هستیم. از شما می خواهیم هرشب بیایید و نیم ساعت برای ما صحبت کنید. گفتم: باشد. چون فهمیدم مجلس برای خداست قول مثبت دادم. کسی بی دلیل علامه جعفری نمی شود!
آقایان! در هیئت های بچه ها، دبیرستانی ها، دانش آموزان ، محله ها و... شرکت کنید، کمک کنید، پشتوانهء مالی شان باشید؛ گاهی گره های زندگیتان از همین راه گشوده می شود. لازم نیست حتما به هیئت های بزرگ شهر کمک شود؛ البته آن هم باید باشد؛ هر چیزی سر جای خودش.
پس سومین گروهی که دین و دنیا را حفظ می کند ثروت مندهایی هستند که پول خود را در راه ساخت مسجد و حسینیه، کمک به فقرا، تهیهء جهیزیه و... هزینه کنند؛ چرا که اگر فقر دامن گیر جامعه شود دین داری کاهش خواهد یافت.
4.نیازمند: وَ فَقِيرٍ لاَ يَبِيعُ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ» (نهج البلاغه، ص541؛) و نیازمندی که آخرت خویش را به دنیای خود نفروشد.
چهارمین کسی که دین و دنیا را حفظ می کند فقیری است که دینش را به دنیا نفروشد؛ از روی فقر، دین را کنار نگذارد، دنبال رشوه و ربا نرود، کم کاری نکند و دزد نشود.
