🔹مقام معظم رهبری: «مسلّماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات مؤثر است.» ۱۴۰۵/۱/۲۰
#سخنرانی_حماسی_قرآنی
#ویژه_تجمعات_شبانه
🔻فریاد هفتم: بشارتهای سوره فتح برای ایستادگان پای کار ولایت
لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ (فتح: ۱۸)
ای مردم مبعوث شده؛
تاریخ، صحنه تکرار آزمونهای بزرگ است. بیایید امروز با هم به سال ششم هجری بازگردیم؛ به آن روزی که پیامبر اعظم (ص) به یارانش گفت میخواهیم به سمت مکه برویم و حج به جا آوریم. کدام مکه؟ همان شهری که دست دشمن دیرینه مسلمین بود. همانانی که پیامبر و مؤمنان را از آن شهر اخراج کرده بودند و سالیان سال با مسلمین در جنگ بودند. عدهای منافق و سستْایمان، زانوهایشان لرزید. همانها که قرآن دربارهشان میفرماید گمان میکردند پیامبر و مؤمنان هرگز به خانههایشان برنمیگردند و از همراهی پیامبر در این سفر خودداری کردند.
وقتی مؤمنان همراه پیامبر راهی مکه شدند و به منطقه حدیبیه رسیدند، مستکبران قریش، با غرور و تعصب جاهلی، راه را بر این کاروان بستند و فرستاده پیامبر را نیز به بند کشیدند. ناگهان شایعهای هولناک پیچید: «سفیر پیامبر کشته شده است!»
اینجا بود که لحظه یک آزمون بزرگ تاریخی فرا رسید. امروز هم وقتی جبهه استکبار، با ناوها، تحریمها و هیمنه پوشالیاش چنگ و دندان نشان میدهد، ممکن است عدهای با اولین اخمِ دشمن، بندِ دلشان پاره شود، بلافاصله نسخه «تسلیم» بپیچند و بگویند: «شرایط سخت شده! خزانه خالی است! بیایید با دشمن عهدشکن دست بدهیم تا شاید لقمهنانی جلویمان بیندازد!»
«وقتی کار سخت شد، پیغمبر اکرم آن هزار و چند صد نفری را که دور و برش بودند، جمع کرد و فرمود: «از شما بر مرگ بیعت میگیرم. نباید فرار کنید. باید آنقدر بجنگید تا پیروز و یا کشته شوید!»» (رهبر شهید انقلاب، ۱۳۷۴/۱۱/۲۰) مسلمانان که تا آن لحظه تنها برای زیارت آمده بودند، با شنیدن ندای ولیّ و رهبر خود، با شور و حماسهای وصفناپذیر به سوی پیامبر شتافتند. آنان دستان خود را در دست رسول خدا گذاشتند و همقسم شدند که در پیکار با دشمنان هرگز کوتاهی نکنند، تا پای جان بایستند و احدی به میدان نبرد پشت نکند.
آوازه این وفاداری مطلق، چنان لرزهای بر اندام قریش انداخت که سراسیمه سفیر پیامبر را آزاد کردند. این بیعت تاریخساز، «بیعت رضوان» نام گرفت و قرآن کریم، این صحنه باشکوه را برای همیشه به عنوان نقشه راه مؤمنان ثبت کرد. خداوند پنج بشارت بزرگ به یارانِ ایستاده بر عهد میدهد:
اول؛ نزول سکینه و رضایت الهی. خداوند در آیه ۱۸ سوره فتح میفرماید: «لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ». خدا این حضور شما مردم، این ارادههای پولادین را که آمادهاید تا زوال کامل باطل بایستید، میبیند. این آرامشی که امروز در دل طوفانها در قلب مردم مبعوث شده وجود دارد، همین «سکینه» اعجازگونه الهی است.
دوم؛ فتح قریب و غنائم کثیره. مردم؛ ایستادگی بیجواب نمیماند: «وَ أَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا * وَ مَغَانِمَ كَثِيرَةً يَأْخُذُونَهَا…». این فتح قریب، همان درهم شکستن هیمنه پوشالی آمریکا و اخراج آمریکا از منطقه است. خداوند بشارت غنائم فراوان داده است. غنائمی مثل تسلط بر گلوگاههای قدرت چون تنگه هرمز، استقلال، بیداری ملتها و ... که تا همین امروز هم محقق شده و انشاءالله با استقامت ملت ایران به زودی فتوحات بزرگتری نیز نصیب جبهه حق میشود.
سوم؛ بازدارندگی و الگو شدن. خداوند میفرماید: «…وَ كَفَّ أَيْدِيَ النَّاسِ عَنكُمْ… وَ لِتَكُونَ آيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ». این اقتدار و مقاومت است که هوس حمله را از سر آنان بیرون میراند، نه تسلیم و وادادگی. امروز شما ملت ایران مظهر اقتدار و «آیهای» روشن برای تمام آزادگان جهان شدهاید تا در صراط مستقیمِ ایستادگی گام بردارند.
چهارم؛ روزیِ فراتر از محاسبات. «وَ أُخْرَىٰ لَمْ تَقْدِرُوا عَلَيْهَا قَدْ أَحَاطَ اللَّهُ بِهَا…». دستاوردها و پیروزیهایی در راه است که در چرتکههای مادی و پیشبینیهای عادی نمیگنجد، اما در احاطه قدرت پروردگار است و به زودی رخ خواهد نمود.
و پنجم؛ سنت قطعی در شکست کفر. به کوری چشم آنان که در داخل و خارج، منتظر زانو زدنِ این ملتاند، ما با اقتدار پیش میرویم، چرا که سنت خدا تغییرناپذیر است: «وَ لَوْ قَاتَلَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوَلَّوُا الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يَجِدُونَ وَلِيًّا وَ لَا نَصِيرًا سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا»(الفتح:۲۲ و 23). اگر تمام کفر به میدان بیاید، در برابر اراده الهیِ این ملت، پا به فرار خواهد گذاشت! این وعده خداست و وعده خدا تخلفناپذیر است!
ای مستکبران عالم! ای فرعونیان زمان که با تحریم و ترور میخواهید اراده این ملت را بشکنید! خوب بشنوید! ما شاگردانِ مکتبِ بیعتِ رضوانیم! ما دست در دستِ ولیّ زمانمان گذاشتهایم و تا نابودی کاملِ باطل، یک قدم عقب نخواهیم نشست! ما تا برافراشتن پرچم لا اله الا الله بر قلل رفیع جهان، از پای نخواهیم نشست!
(الله اکبر… الله اکبر… الله اکبر… خامنهای رهبر؛ مرگ بر آمریکا… مرگ بر اسرائیل…)
ای رهبر آزاده! ای ولیّ امر! ما همان یارانی هستیم که زیر درختِ ابتلائاتِ این زمانه، با تو پیمان خون بستهایم! تا آخرین قطره خون، تا آخرین نفس، پای این انقلاب و پای این خیمه ایستادهایم!
(خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست / ای رهبر آزاده، آمادهایم آماده…)
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
