هشدارهای حسینی شب هشتم محرم – دکتر رفیعی
کانال ایتا شیعه کوئست: @shiaquest_net
قال الله تبارک و تعالى: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ»
ای کسانی که ایمان آورده اید! از خدا پروا کنید و با صادقان باشید [صادقانی که کامل ترینشان پیامبران و اهل بیت رسول بزرگوار اسلام هستند].
هفتمین هشدار: دنیاپرستی
یکی دیگر از هشدارهایی که امام حسین علیه السلام در نامه ها و سخنرانی ها به آن اشاره فرمود، موضوع دنیاپرستی و مال دوستی و ترجیح دادن دنیا بر آخرت است. برای آگاهی بیشتر به موضوع، نخست روایت زیبایی از پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم نقل می کنم و توضیح می دهم.
انس بن مالک می گوید: روزی نزد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم رفتم. ایشان قطعه حصیری انداخته و روی آن خوابیده بود. وقتی حضرت برخاست دیدم جای حصیر بر پهلوی پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم مانده است. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به من فرمود: آیا کسی دیگر هم با تو آمده؟ گفتم: نه. فرمود: اعْلَمْ أنَّهُ قَدِ اقْتَرَبَ أجَلي و طالَ شَوْقي إلى لِقاءِ ربّي و إلى لِقاءِ إخوانيَ الأنبياءِ قَبْلي»؛
بدان که مرگ من نزدیک شده و مدت زمان زیادی است که مشتاق القای پروردگارم هستم و نیز دیدار با پیامبران پیشین که برادرانم هستند.
سپس حضرت شروع کرد به گریستن. گفتم: چرا اشک می ریزید؟
نگرانی و گریه پیامبر (ص) برای چهار اتفاق
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: برای چهار چیز اشک می ریزم. این پیش بینی پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم از وقایع آینده است. فرمود: بعد از من چهار بلا برسر امتم می آید:
1.گرایش های گوناگون : الْأَهْوَاءَ مُخْتَلِفَةٌ»؛ گرایش های گوناگون.
"هواء" به معنای میل و درخواست و رغبت و گرایش است. «الْأَهْوَاءَ مُخْتَلِفَةٌ» یعنی گرایش های مختلف. به جای آن که بگویند امیرالمؤمنین على عیه السلام جانشین پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است ، انصار می گفتند: جانشین باید از ما باشد، مهاجرين هم می گفتند: باید از ما باشد. گویا اصلاً جریان غدير فراموش شد. پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم این اتفاق را پیش بینی کرده بود.
2.قطع رحم : وَ قَطیعَهَ الرَّحِمِ »؛ و قطع رحم.
بی توجهی به خویشاوند و شکستن حرمت آن ها، از نگرانی های پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بود.
3.مال دوستی و ریاست طلبی : وَ حُبُّ المالِ وَ الشَّرَفِ»؛ و پول دوستی و شرافت خواهی.
این فراز، به بحث ما ارتباط دارد.
4.بدعت نمایی: وَ إِظْهَارُ اَلْبِدْعَهِ (مستدرک الوسائل، ج 12، ص 64) و آشکارسازی بدعت.
پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم برای بدعت هایی که در دین گذاشته خواهد شد اشک می ریخت. همهء این چهار اتفاق بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم رخ داد.
مال دوستی و ریاست طلبی
در این گفتار، به نگرانی سوم پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می پردازیم؛ یعنی مال دوستی و ریاست طلبی، بنی امیه از خلفایی بودند که این دو صفت در آن ها پررنگ بود.
مسعودی در کتاب مروج الذهب ریخت و پاش هایمالی امویان را گزارش کرده، می گوید: شمش های طلای زید بن ثابت را با تبر تکه تکه می کردند! سعد بن ابی وقاص کاخی بسیار وسیع در منطقهء عقیق برای خودش بنا کرد. عبدالرحمان بن عوف هنگام ورود به مدینه، نان شب نداشت بخورد. در ماجرای عقد اخوت، پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم او را با سعد انصاری برادر ساخت تا عبدالرحمان از این طریق کمک مالی شود. وقتی عبدالرحمان از دنیا رفت، ده - هزار گوسفند و چقدر شمش طلا داشت. بیشتر این ثروت ها در دوران خليفهء سوم به دست آمد.
خطبه شقشقیه، سومین خطبهء نهج البلاغه است و عبارت های دردناکی دارد؛ سوگ نامه و رنج نامه امیرالمؤمنین علیه السلام است. حضرت در این خطبه بیان می کند که آن ها چگونه به بیت المال هجوم بردند و آن را بین خودشان تقسیم کردند.
ابوذر غفاری در اعتراض به چنین ثروت اندوزی و دست درازی به بیت المال فریاد می زد. و سرانجام او را به زادگاهش "ربذه" تبعید کردند. اما امیرالمؤمنین علیه السلام ابوذر را ستود و فرمود: تو برای خدا غضب کردی. فرق تو با آنان در این است که تونگرا دین هستی و آنان نگران دنیایند (اعیان، ص360)
دو شخصيت مال دوست
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرموده بود که پس از من مال دوستی گسترش خواهد یافت. همین هم شد. قصهء کربلا را بررسی کنید و ببینید بعضی ها با چه مبلغی حاضر شدند بیایند مقابل اباعبدالله علیه السلام بایستند.
1.عمرو بن حجاج زبیدی
هانی بن عروه، انسانی مؤمن و آزاد مرد و متدین بود که حاضر نشد مسلم بن عقیل را به ابن زیاد تحویل دهد. هانی، دامادی به نام عمرو بن حجاج داشت که آرزوی ریاست قبيله مذحج را در سر می پروراند؛ چون پدرزنش هانی بن عروه رئیس مذحجیان بود. عمرو خیلی علاقه داشت جای پدرزنش را بگیرد و رئیس قبيله شود. او بالأخره به آرزویش رسید. بلافاصله پس از شهادت هانی، در جایگاه او نشست و فرمانده شد. عمرو بن حجاج یکی از فرماندهان سپاه عمر بن سعد بود و با پانصد سرباز آب فرات را محاصره کرد.( تاریخ الامم و الملوک، ج 5، ص 412؛) این نتیجهء ریاست طلبی است.
2.منذر بن جارود
منذر بن جارود از بزرگان بصره و از کسانی بود که امام حسین علیه السلام برایشان نامه فرستاد. کسی که نامه را آورد، سلیمان نام داشت. منذر به جای آنکه به نامه و درخواست یاری سید الشهداء علیه السلام پاسخ مثبت بدهد، سلیمان از دستگیر کرد و به ابن زیاد-که آن وقت حاکم بصره بود-تحویل داد. ابن زیاد نیز سفیر حضرت را به شهادت رساند (اللهوف، ص 113)
نمونه های بالا، مصادیق همان هشدار امام حسین علیه السلام هستند. انسان باید توجه کند که دنیا و پول و تعلقات این گونه، بردین و خدا مقدم نشود.
دو اتفاق و اثرات منفی آن ها
پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: اگر دو اتفاق در جامعه رخ دهد چند اثر منفی دارد:
1.اهمیت به دنیا و شکستن هیبت اسلام: إِذَا عَظَّمْتَ أُمَّتِي الدُّنْيَا نُزِعَتْ عَنْهَا هَيْبَةً الْإِسْلَامِ»
هرگاه امتم دنیا را بزرگ بشمارد هیبت اسلام از آن ها گرفته خواهد شد. اگر دنیا در چشم مردم جامعه بزرگ شد، عظمت و هیبت اسلام از بین می رود.
البته دنیا به خودی خود بد نیست؛ شخصی به امام صادق علیه السلام گفت: من دنیا را دوست دارم. چه کسی از مال دنیا بیزار است ؟ چه کسی رفاه و آسایش را دوست ندارد؟
دنیای آخرتی
وقتی آن شخص گفت: من دنیا را دوست دارم حضرت فرمود: با [مال] دنیا چکار می کنی؟ گفت: آقا! پنج کار می کنم:
1. أَتَزَوَّجُ مِنْهَا»؛با مال دنیا ازدواج می کنم.
دوست دارم زن و فرزند داشته باشم.
2.وَ أَحُجَّ»؛به حج می روم.
3.وَ أُنْفِقُ عَلَى عِيَالِي»؛برای خانواده ام خرج می کنم.
به زن و بچه ام رسیدگی می کنم، آنها را به مسافرت می برم، برایشان وسائل رفاه و آسایش فراهم می کنم.
4.وَ أُنِيلُ إِخْوَانِي»؛به برادرانم کمک مالی می رسانم.
به مادر و پدر و فامیل و همسایه هایم رسیدگی می کنم، مهمانی می دهم، آن ها را به سفر می برم.
5.وَ أَتَصَدَّقُ»؛صدقه می پردازم.به فقرا کمک می کنم.
گفت: من با مال دنیا این کارها را انجام می دهم. حضرت فرمود:لَيْسَ هَذَا مِنَ الدُّنْيَا لَهَا مِنَ الْآخِرَةِ»؛این کارها دنیایی نیست ، آخرتی است. (بحار الانوار، ج70، ص 62)
ارتباط دنیا و آخرت
ما باید حد و اندازهء اهمیت دادن و پرداختن به دنیا را بشناسیم. قرآن کریم در سورهء قصص می فرماید: وَ لَا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَ أَحْسِنْ كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ (قصص، 77)
و سهم خود را از دنیا فراموش مکن. و نیکی کن همان گونه که خدا به تو نیکی کرده است.
در دعا می گوییم:وَ لاَ تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا» (تهذیب الاحکام، ج 3، ص92) [خدایا!] دنیا را بزرگ ترین دغدغه ما قرار مده
دنیا نباید تمام هم و غم ما باشد. دنیا باعث می شود دین ما از دست برود.
مولا على علیه السلام فرمود: إِنْ جَعَلْتَ دِينَكَ تَبَعاً لِدُنْيَاكَ أَهْلَكْتَ دِينَكَ وَ دُنْيَاكَ»(عيون الحكم، ص 161) اگر دین خود را تابع دنیای خود ساختی، دین و دنیایت را نابود کرده ای.
اگر دین را تابع دنیا کردی، هم دین را از دست میدهی، هم دنیا را؛ اما اگر دنیای شما تابع دین شد، هر دو را دارید. خداوند در قرآن کسانی را مذمت می کند که فقط درخواست نعمت های دنیایی دارند: فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ * وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنَا عَذَابَ النَّارِ» (بقره، 200 و201.)
در این میان گروهی از مردم [کوتاه فکر] می گویند: ای پروردگار ما! به ما در دنیا [کالای زندگی] عطا کن. و آنان را در آخرت هیچ بهره ای نیست. و گروهی از آنان می گویند: ای پروردگار ما! به ما در دنیا نیکی و در آخرت هم نیکی عطا کن، و ما را از عذاب آتش نگاه دار.
انسان هم باید دنیا را بخواهد، هم آخرت را.
جلب رضایت خدا
شخصی به امام حسین علیه السلام نوشت:أَخْبِرْنِي بِخَيْرِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ»؛به من بگویید که خیر دنیا و آخرت چیست.
حضرت برایش دو جمله نوشت. خیر دنیا و آخرت در دو جمله است:مَنْ طَلَبَ رِضَى اَللَّهِ بِسَخَطِ اَلنَّاسِ كَفَاهُ اَللَّهُ أُمُورَ اَلنَّاسِ وَ مَنْ طَلَبَ رِضَا اَلنَّاسِ بِسَخَطِ اَللَّهِ وَكَلَهُ اَللَّهُ إِلَى اَلنَّاسِ (الأمالی للصدوق، ص201)
هرکس رضایت الهی را با خشم مردم بخواهد خداوند کارها [و خطراتی که از سوی مردم متوجه اوست] کفایت می کند و هر کس خشنودی مردم را با خشم خدا بخواهد خداوند او را به مردم وا می گذارد.
اگر انسان به دنبال رضایت خدا باشد، امکان دارد مردم ناراحت بشوند. شاید فرزند به پدرش بگوید: چرا خمس می دهی؟ زن به شوهر بگوید: چرا انفاق می کنی؟ شما رضایت خدا را به دست بیاور، گرچه مردم ناراحت بشوند. خداوند امور شما را کفایت می کند تا به مردم وابسته نباشی. در سوی مقابل، اگر کسی همیشه بخواهد مردم را راضی کنند، به قیمت ناراحتی خدا تمام می شود و خدا او را به مردم واگذار می کند.
املاک این است که همواره رضایت الهی در زندگی باشد. اگر ملاک رضایت الهی بود، امام حسین علیه السلام از زن و فرزند و خانواده و همه چیز خود می گذرد. اگر ملاک رضایت الهی باشد، تحمل سختی و مصیبت برای انسان آسان می شود.
آقای قرائتی می فرمود: فقط 10 -15 درصد از مردم کشور ما زکات می دهند، چون بحث مالی مطرح است. همین طور درصد اندکی از مردم به پرداخت خمس مقیدند. آن قدری که مردم به نماز و روزه مقید هستند، به عبادات مالی مقید نیستند؛ چون سخت و مشکل است. انسان باید به این نکات توجه داشته باشد.
کوچک شمردن دنيا
انسان باید دنیا را کوچک و ناچیز بداند. امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید: نباید دنیا در نظرتان بزرگ باشد. عَظُمَ الْخَالِقُ فِی أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعْیُنِهِمْ» (نهج البلاغه، خطبهء 193)
پروردگار برای آنان سترگ جلوه کرد؛ پس هرچه غیر خداست در نظر آن ها کوچک گشت.
امام حسین علیه السلام در روز عاشورا فرمود: داغ علی اصغربرمن آسان است. (اللهوف، ص 117)
حضرت زینب علیه السلام در مجلس ابن زیاد فرمود:مَا رَأَیْتُ إِلَّا جَمِیلًا» (اللهوف، ص 160؛) چیزی جز زیبایی ندیدم.
چرا با این سهولت و آسانی از کنار این مصیبت ها و مشکلات عبور کردند؟ چون رضایت الهی برایشان مهم بود.
2.ترک امر به معروف و نهی از منکر: وَ إِذَا تَرَكُوا الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيِ عَنِ المُنكَرِ حُرِمَت بَرَكَةَ الوَحيِ» (تفسير الصافی، ج 2، ص 238)
و هرگاه امربه معروف و نهی از منکر را ترک کنند، از برکت وحی محروم خواهند شد.
دومین اتفاقی که اثر منفی بر جامعه دارد ترک امربه معروف و نهی از منکر است. اگر این دو وظيفهء واجب در جامعه ای تعطیل شود و برای مردم مهم نباشد چه منکرهایی انجام می گیرد و چه معروف هایی ترک می شود، برکت وحی یعنی قرآن از بین خواهد رفت و مردم از آن محروم خواهند شد. قرآن برکت دارد. مگر خداوند می فرماید: این کتاب مبارک است (انبياء ، 50) و ما آن را در شبی مبارک نازل کردیم؟ (دخان، 3).
یکی از هشدارهای امام حسین علیه السلام این است که کسی در جامعه به معروف و منکر اهمیت نمی دهد. امروز هم بسیاری از افراد این گونه اند. همه بی تفاوت شدیم؛ تساهل، سستی و بی دقتی. در واقع گناه عادی شده.
دنیاپرستی و وابستگی به دنیا
یکی از نکاتی که امام حسین علیه السلام بر آن دست نهاد، دنیاپرستی و وابستگی به دنیاست. فرمود:فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُم مِنَ الحَرَامِ» (بحار الانوار، ج 45، ص 8؛) شکم های شما از حرام پر شده.
کسانی که روز عاشورا در برابر سید الشهداء عليه السلام صف کشیدند، لقمه حرام در شکم داشتند. وقتی هم لقمهء حرام بیاید، اثرات منفی بسیاری خواهد داشت. در روایات بیش از بیست- سی اثر برای لقمهء آمده: دعا برآورده نمی شود، توفیقات سلب می شود، ارتکاب جرم و جنایت راحت می شود، لذت عبادت از بین می رود و...
باید حواسمان جمع باشد. یکی از عواملی که موجب کاهش معنویت و شکسته شدن قبح گناه می شود دنیاپرستی است؛ به ویژه با رویکردی که عرض کردم: رویکرد به حرام.
نامه امام حسین علیه السلام به برادرش محمد حنفیه
طبری در تاریخش آورده که امام حسین علیه السلام در روز ششم محرم نامه ای برای محمد حنفیه و بنی هاشم نوشت. قاعدتاً این نامه نباید قبل از شهادت حضرت به دست محمد حنفيه رسیده باشد؛ چون امکان نداشت در طی چهار روز از کربلا به مدینه رسیده باشد. تصور من این است که امام می دانست نامه بعد از شهادتش می رسد اما می خواست سندی در تاریخ باشد. این سند تاریخی در اوج محاصره دشمن صادر شد و دو جمله دارد:
«بِسْمِ اَللَّهِ اَلرَّحْمَنِ اَلرَّحِیمِ مِنَ اَلْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ إِلَی مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ وَ مَنْ قِبَلَهُ مِنْ بَنِی هَاشِمٍ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ مَنْ لَحِقَ بِی اُسْتُشْهِدَ وَ مَنْ لَمْ یَلْحَقْ بِی لَمْ یُدْرِکِ اَلْفَتْحَ وَ اَلسَّلاَمُ» (کامل الزیارات، ص 75؛)
بسم الله الرحمان الرحیم. از حسین بن علی به برادرش محمد حنفیه و اطرافیانش از بنی هاشم: اما بعد؛ گویا دنیا هرگز نبوده و گویا آخرت هرگز از بین نرفته است. والسلام.
من حسین فکر می کنم هرگز دنیایی نبود و از همان اول، آخرت بود. ببینید! تمام کسانی که در یک قرن پیش زندگی می کردند الآن نیستند، یعنی آخرتشان برقرار شده. ما هم تا یک قرن دیگر نخواهیم بود؛ اما شهر و کشور و دنیا هست. دنیا مانند قطاری است که می آید و کمی در ایستگاه توقف می کند و سپس به راه می افتد. انسان باید دنیا را این طور ببیند، یعنی در حال عبور. امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید: دنیا سرای عبور و محل مهمانی است، محل ماندن و استقرار نیست. (بحار الانوار، ج 70، ص 134)
جهان بینی حسینی
امام حسین علیه السلام در کربلا تقریباً 56 ساله بود. گویا می خواهد بفرماید: اگر بیست-سی سال دیگر هم زنده باشم چه فایده ای دارد وقتی ظلم و ستم در جهان است؟ می فرماید: تصور من این است که دنیا هرگز نبود و همیشه آخرت بود. کسی نمی تواند بر این جهان بینی پیروز شود.
برای همین بود که وقتی شخصی آمد و به عمربن سعد گفت: برای کشتن صد نفر این همه نیرو بردید؟ عمر بن سعد پاسخ داد آن ها مردانی از جان گذشته بودند؛ هرکدامشان یک لشکر بود. ما با آدم های عادی طرف نبودیم.
چرا این گونه بودند؟ چون از شهادت نمی ترسیدند. آنها اصلاً درد را احساس نمی کردند. امام حسین علیه السلام در شب عاشورا به فرزندان مسلم بن عقیل فرمود: پدرتان شهید شده و همین یک نفر برای شما کافی است. پس اینجا را ترک کنید و جان سالم به در ببرید. وقتی امام حسین علیه السلام به آنها فرمود: بیعتم را از شما برداشتم، اشک در چشم هایشان حلقه زد و گفتند: هرگز از آقا و مولایمان جدا نمی شویم: لا نُفارِقُکَ أبَدا حَتّی نَقِیَکَ بِأَسیافِنا، وَ نُقتَلَ بَینَ یَدَیکَ» (اللهوف، ص 93)
نه، به خدا قسم هرگز از تو جدا نخواهیم گشت تا آنکه با شمشیرهایم از تو محافظت کنیم و در پیش روی تو کشته شویم.
هم چنین وقتی به محمد بن بشیر حضرمی فرمود: برو، گفت: أکَلَتنِی السِّباعُ حَیّاً إن فارَقتُکَ» (مثیر الاحزان، ص 52)
درندگان مرا زنده زنده بخورند اگر از تو جدا شوم.
خشم شدید خدا بر چهار گروه
مرحوم سماوی کتاب بسیار با ارزشی به نام ابصارالعین دارد که به فارسی نیز ترجمه شده. ایشان می گوید: وقتی تمام یاران امام حسین علیه السلام شهید شدند حضرت آمد در میان میدان ایستاد و محاسن خود را در دست گرفته، به طرف آسمان رو نمود و فرمود: خداوند بر چهار گروه خشم گرفت:
1.یهودیان: اِشتَدَّ غَضَبُ اللّهِ عَلَی الیَهودِ اِذْ جَعَلوا لَهُ وَلَداً»؛ خشم خدا بر یهود شدید گشت در آن هنگام که برای خدا فرزند قرار دادند.
آی لشکری که مقابل من ایستاده اید! خدا بر یهودیان غضب کردند و آن ها خوار و ذلیل و بدبخت شدند؛ چرا که برای خدا فرزند قائل شده و گفته بودند عزیر پسر خداست. به خاطر این انحراف عقیدتی که یهودیان پس از حضرت موسی علیه السلام دچار شدند خدا بر آنها خشم گرفت.
2.مسيحيان: وَ عَلَی النَّصاری إذ جَعَلوهُ ثالِثَ ثَلاثَهٍ»؛ و خشم خدا بر مسیحیان شدید گشت آن هنگام که خدا را سه گانه قرار دادند.
مسیحیان خدا را سه قسمت کردند و گفتند: سه خدا داریم. معتقد بودند خداوند یکی از سه خداست، نه بی شریک و همتا.
3.مجوسیان: وَ عَلَی الْمجُوسِ اِذْ عَبَدُوا الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دُونَهُ»؛ و خشم خدا بر مجوس شدید گشت آن هنگام که خورشید و ماه را به جای او پرستیدند.
مجوسیان نیز ماه و خورشید را پرستیدند و این موجب خشم شدید خدا شد.
4.قاتلان نوه پیامبر (ص) و اشتد غضبه على قوم اتفقت على قتل ابي بنت نبيهم» (بحار الانوار، ج 45، ص 12). و خشم خدا شدید گشت بر مردمی که بر کشتن پسر دختر پیامبرشان هم دست شدند.
در آن روز حضرت زینب و ام کلثوم نیز نوهء پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم بودند اما امام حسین علیه السلام تنها مردی بود که نوهء پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم محسوب می شد. حضرت ابوالفضل العباس و محمد حنفیه و دیگران گرچه پسران امیرالمؤمنین علیه السلام بودند اما نوهء پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نبودند. امام حسین علیه السلام فرمود: من تنها نوهء پیامبرم. اگر مرا بکشید غضب خدا شامل شما می شود.
این پیشگویی امام علیه السلام از آینده بود که بنی امیه خوار و ذلیل و نابود خواهند شد. تاریخ نشان میدهد که بنی امیه به کجا رسیدند. مختار، بیشتر قاتلان امام حسین علیه السلام را کشت. ابوالعباس سفاح نیز هزاران نفر از امویان را کشت؛ حتی جنازهء مرده هایشان را از قبر بیرون کشید و سوزاند.
